να χτυπα δυνατα

Παλι καηκε η λαμπα στο μπανιο. Δεν ειναι η πρωτη φορα, τωρα εκαψε και το ντουι, λες και θελει να μου υπενθυμισει πως τίποτα δε λειτουργεί απολυτα σωστα, με διαρκεια. Ευτυχως εμεινε η διπλανη λαμπα,φωτιζοντας ετσι το μισο προσωπο με ενα χρωμα ασθενικης ωχρας. Μου τη δινει αυτο το χρωμα, μου τη δινει αυτη η παρεμβαση που αλλαζει την ισορροπια της συνηθειας.
Ο σκυλος μου ειναι σιωπηλος, ανησυχησε σημερα οταν, καθως γυρισα στο σπιτι το μεσημέρι, με ειδε να φταρνιζομαι πανω απο εικοσι φορες συνεχομενες απο τη δυσοιωνη εποχιακη αλλεργία, που με ταλαιπωρει και με καταδιωκει απο τοτε...Τι ημουν τοτε...ενα μικρο παιδι, ανυποψιαστο και τρυφερο που αποφασισε να ζησει τον ερωτα. Ενα μικρούλι θήραμα στα νυχια του σαρκοβορου εραστη. Περασαν δεκατρια χρονια, τον εχω συγχωρεσει αλλα δυστυχως καθε τετοια εποχη, Ανοιξη, που η ομορφια της Γης γιορταζει την ευλογημενη συνουσία της, εγω κλειδώνομαι στο σπιτι μεχρι να πεσει ο ηλιος και να αποκοιμηθούν τα ανθη που γεματα ευωδια αναγγελουν το θανατο ενος κουραστικου χειμώνα. Κι αυτη τη γιορτή δε μπορω να τη χαρω επειδή το ανοσοποιητικο μου συστημα επελεξε «τοτε» να μεταφερει τον πονο της καρδιας στο αιμα. Μεταξυ μας, πολυ καλα εκανε γιατι καθως τα χρονια περασαν, συνειδητοποιησα πως η καρδια ειναι τοποθετημενη πολυ σοφα στο σημειο που βρίσκεται και ο ουσιαστικος της ρολος ειναι αλλος.
Να χτυπα δυνατα.

«Οταν φτασετε στην καρδια της ζωης, θα ανακαλυψετε οτι δεν ειστε ανωτεροι απο εναν κακουργο, κι ουτε κατωτεροι απο εναν προφητη.»

Kahlil Gibran