Τετάρτη, Μαΐου 03, 2006

shooting star


Αρχικα εχω να σου πω οτι μαγειρευεις εξαιρετικα, ημουν σιγουρος αλλωστε. Η αληθεια ειναι πως ειχα θυμωσει τρομερα με τον εαυτο μου που ηρθα πρωτη φορα στο σπιτι σου και εφερα μονο παστες...Αυτο ακούγεται σαν επίσκεψη της θειας μου της Φωτουλας απ το χωριο! Θα επανορθωσω να εισαι σιγουρη. Μου αρεσε πολυ το σπιτι σου, απ το οτι μπορούν και επικοινωνουν μεσα απο κορνιζες ο Μorissey και η Virginia Woolf ανταλλασοντας ποιήματα, μεχρι την ευαισθησία στον τροπο που συνδυαζεις
τα χρωματα των τοιχων. Με συγκινησε που μπορεις να αποτυπωνεις γυρω σου ετσι καθαρα, τα οσα νιωθεις, κατι που εγω ας πουμε αποφευγω στο χωρο μου. Ο σκυλος σου ειναι τελειος! Τον αγαπησα κι αυτο φανηκε οταν, την ωρα που καθίσαμε να φαμε,εσυ,εγω κι ο Γιαννης, εσυ τον αποπαιρνες καθως εκεινος περιμενε λιγα ψιχουλα απο την πανοστιμη πεστο, ενω εγω του δινα χωρο. Βεβαια για να πω την αληθεια, το ιδιο κανω με το δικο μου, γιατι θελω να δειχνω στους καλεσμενους οτι ο σκυλος μου εχει τροπους...Χα,χα! τροπους...τι εγωιστικο τερας που γινομαι χριστε μου!
Ηθελα λοιπον αγαπημενη μου φιλη, με ερεθισμα αυτο το γευμα, να σε ευχαριστησω πολυ απλα για οσα μου εχεις δωσει και μου δινεις, ετσι γενναιοδωρα, σα τη βροχη οταν πεφτει σε χωμα ξερο. Αν δε σου το εχω πει, λατρευω κι εγω τη βροχη και συγκινούμαι βαθυτατα οταν στη ζωη μου εμφανίζονται προσωπα με τις θεραπευτικες της ιδιοτητες. Ετσι λοιπον, καθε φορα που βρεχεις, ρουφαω βαθια αυτη την αγαπη και αυτοματα σου χαριζω δυο μικρα φυλλαρακια ευγνωμοσυνης .Αυτα με τον καιρο και με τις τακτικες σου σταγονες, γινονται ανθη μιας μοναδικης σχεσης, μιας ξεχωριστης φιλιας.
Κι αυτα τα ευωδιαστα ανθη που τοσο χαιρομαι να ξεπεταω, παροτι ειναι λιγα και μικρα, ειναι ευλογημενα επειδή γεννιουνται μεσα απο το σπουδαιοτερο κομματι της φιλιας,τη σοφια της. Το πιστευω αυτο που λεω, υπαρχει αταραχη σοφια στη φιλια,που δεν ειναι τιποτα αλλο απο «σύμπτωμα» της ανιδιοτελειας και αυτης της σιωπηλης κατανοησης. Μια ατερμονη γλυκα τυλιγει την καρδια μου. Κοψε οσα ανθη θελεις τυχερο αστερι, σου ανήκουν. Και μη λυπάσαι παραπανω απο οσο χρειαζεται για την αυτογνωσία.

« Πετατε τους νεκρους ειπ’ ο Ηρακλειτος
κι ειδε τον ουρανο να χλωμιαζει
κι ειδε στη λασπη δυο μικρα κυκλαμινα να φιλιουνται
κι επεσε να φιλησει το πεθαμενο σωμα του
μες στο φιλοξενο χωμα»

Αμοργος (αποσπασμα)
Νικος Γκατσος

Παρασκευή, Απριλίου 21, 2006

Ιδε ο ανθρωπος


Δεν προδωσε ο Ιουδας τον Ιησου ακουσα να διαδίδεται πριν λιγες μερες, αφου βρεθηκε και βγηκε στο φως το αποκρυφο ευαγγελιο του πρωτου.
Τι κριμα...χασαμε ετσι το προσωπο εκεινο που, ιστορικα εδω και τοσα χρονια ρουφουσε το μισος και την αποστροφη μας. Το μισος που τρεφουμε κρυφα για ενα δικο μας κομματι. Ισως τωρα καποιοι εχουν την ευκαιρια να απομυθοποιησουν το Μεσσια τους μια και αποκαλύφθηκε η συνενοχη στην προδοσία. Αλλοι παλι πιθανον να αντιλαμβάνονται για πρωτη φορα τη δύναμη του πνευματικου αυτου ερωτα, την τυφλη αφοσίωση και τον ιερο-κοινο σκοπο. Τελικα πιστευω πως ο Ιησους πρεπει να ηταν πολυ ευφυης, αν οντως επελεξε τον προδοτη του. Κατι που εμεις ποτε δε μπορεσαμε να κανουμε και αυτο ειναι τοσο ανατριχιαστικο τωρα που το σκεφτομαι. Επαληθευει τη θνητότητα μας και δεν προαναγγελει καμια Ανασταση, σε ολους εμας που παραδειγματος χαριν, απο τον «επιλεκτο» εραστη σταυρωθηκαμε μια κοκκινη νυχτα, οταν σε τουαλέτα καποιου club, η στο κρεβατι μας το ιδιο, τον πιασαμε στα πρασσα να πηδιέται με εναν αλλον Ιησου. Ποια ειναι η Θεια δύναμη που θα μας εδινε το κουραγιο εκεινη τη στιγμη, καθως κατρακυλουσαμε τις σκαλες της βαθυτατης οδυνης του πληγωμενου «γιατι» να πουμε, « Πατερ ημων, ο εντοις ουρανοις....αλλα ρησαι ημας απο του πονηρου.» Ανθρωπινως αδυνατο, Θεολογικως στημενο.
Αν ο Μεσσιας μου, σκηνοθετησε την προδοσία του, πως απαιτει να υπομεινω με χριστιανικη ηλιθιότητα ενα τοσο ξαφνικο δικο μου τελος?
Το μονο που μπορω να νιωσω σε μια τετοια περίπτωση ειναι αρχικα η αυτολυπηση που υψώνεται λυτρωτικα , αναμεσα στον εκ δεξιων ληστη- πονο και τον εξ αριστερων ληστη-εκδικηση. Ανακοινωνω λοιπον στον ληστη-πονο πως θα ειναι κι αυτος μαζι μου στον παραδεισο, ο οποιος αν και ληστης εδειξε πιστη και αφοσίωση στο προσωπο μου ολα αυτα τα χρονια που εχουν περασει απο την ημερα της προδοσίας την οποια φρεσκαρε ξανα το νεοφερτο ευαγγελιο του Ισκαριώτη. Ναι, επιλεγω τον πονο γιατι ειμαι φυση ποιητικη, και επειδή στο παρελθον η ιδεα της εκδίκησης παροτι με ταλαιπωρησε, σταθηκε αηδής και φαμφαρονικη . Στη συνεχεια, λιγο πριν ψιθυρισω το «τετέλεσται» αναρωτιέμαι τι να κανει ο Ιουδας μου, ο οποιος ισως και να χει κρεμαστει, οχι απο μεταμέλεια και ενοχες αλλα απο ατερμονη ανια. Μου ‘ρχεται σαν σε viewmaster η εικόνα του μετα την προδοσία, οταν σερνοταν με ματια γυαλινα στα ποδια μου φωνάζοντας, «Εσενα αγαπω! Μη με εγκαταλειπεις...», ενω εγω τωρα κοιταζοντας ψηλα θα πω με φωνη τρομαχτικη που θα σκοτεινιασει τον ουρανο κι ολη την Αθηνα,« Θεε μου Θεε μου, σ ευχαριστω που τον εγκατελειψα αλλα Θεε μου, ποσο σε λυπαμαι που δεν εχεις τα κοτσια τα δικα μου! Γιατι γνωριζω πως μετα απο αυτο το τελος, δεν εχω ανάγκη την Ανασταση μου, κανενος παναγιου ταφου το φως, αφου εχω αποδεχτει τη νικη του Ερωτα, του πιο αληθινου Θεου επι γης και επειδη οπως τοτε, ετσι και τωρα θα βρω το σθενος και θα πιστεψω παλι σε καποιον , αγαπωντας την ανθρωπινη υποσταση μου μεσα στο σκοταδι της απωλειας και της ντροπης, προχωρωντας με φοβο αλλα και περηφάνια στα μονοπατια του πεπρωμενου, αναγνωρίζοντας το ιερο εργο του καθε πραγματικου Ιουδα που εκπληρωνει με ζηλο την αποστολη του, σεβομενος τις αδυναμιες των παθων μου και την παράνοια των κατωτερων μου συναισθημάτων που με διαμορφωσαν και ειμαι ετσι, απελπισμενα αισιοδοξος , αφωνα ειλικρινης, αποτυχημενος εκδικητης, Σωτηρας κανενος.


Μεγάλη εβδομάδα

Οι εκκλησίες ξεχυλίζουν
«αγάπα τον πλησίον σου...»
Απαίτηση,
που μες στη ρύμη και τη γλύκα των ψαλμών,
περνάει σαν εύκολη αγάπη
και χάνει τη θεία απανθρωπία της,
το θείο ανεφάρμοστο

Στην κοπιώδη πορεία του «δεηθώμεν»
τα μεγάλα κεριά προχωρούν,
τα κεριά της δραχμής μένουν πίσω.
Τα μικρά κεριά κουράζονται εύκολα,
λυγίζουν και διεκτραγωδούν
το αντίτιμο τους.
Η ανισότης των κεριών
αναλιώνει μυσταγωγικά.
Ο θεός τους ο νεωκόρος
τα ρίχνει στον Καιάδα της ανατήξεως.

Ξεχειλίζουν οι εκκλησίες.
Δεν χωράω, δεν πειράζει.
Θα μάθω το «τετέλεσται»
Από άλλη πηγή.
Πιο θετική.

(απόσπασμα από «Τα ποιήματα» της Κικής Δημουλά)








Τρίτη, Απριλίου 18, 2006

να χτυπα δυνατα


Παλι καηκε η λαμπα στο μπανιο. Δεν ειναι η πρωτη φορα, τωρα εκαψε και το ντουι, λες και θελει να μου υπενθυμισει πως τίποτα δε λειτουργεί απολυτα σωστα, με διαρκεια. Ευτυχως εμεινε η διπλανη λαμπα,φωτιζοντας ετσι το μισο προσωπο με ενα χρωμα ασθενικης ωχρας. Μου τη δινει αυτο το χρωμα, μου τη δινει αυτη η παρεμβαση που αλλαζει την ισορροπια της συνηθειας.
Ο σκυλος μου ειναι σιωπηλος, ανησυχησε σημερα οταν, καθως γυρισα στο σπιτι το μεσημέρι, με ειδε να φταρνιζομαι πανω απο εικοσι φορες συνεχομενες απο τη δυσοιωνη εποχιακη αλλεργία, που με ταλαιπωρει και με καταδιωκει απο τοτε...Τι ημουν τοτε...ενα μικρο παιδι, ανυποψιαστο και τρυφερο που αποφασισε να ζησει τον ερωτα. Ενα μικρούλι θήραμα στα νυχια του σαρκοβορου εραστη. Περασαν δεκατρια χρονια, τον εχω συγχωρεσει αλλα δυστυχως καθε τετοια εποχη, Ανοιξη, που η ομορφια της Γης γιορταζει την ευλογημενη συνουσία της, εγω κλειδώνομαι στο σπιτι μεχρι να πεσει ο ηλιος και να αποκοιμηθούν τα ανθη που γεματα ευωδια αναγγελουν το θανατο ενος κουραστικου χειμώνα. Κι αυτη τη γιορτή δε μπορω να τη χαρω επειδή το ανοσοποιητικο μου συστημα επελεξε «τοτε» να μεταφερει τον πονο της καρδιας στο αιμα. Μεταξυ μας, πολυ καλα εκανε γιατι καθως τα χρονια περασαν, συνειδητοποιησα πως η καρδια ειναι τοποθετημενη πολυ σοφα στο σημειο που βρίσκεται και ο ουσιαστικος της ρολος ειναι αλλος.
Να χτυπα δυνατα.

«Οταν φτασετε στην καρδια της ζωης, θα ανακαλυψετε οτι δεν ειστε ανωτεροι απο εναν κακουργο, κι ουτε κατωτεροι απο εναν προφητη.»

Kahlil Gibran

Τετάρτη, Απριλίου 12, 2006

πλαστελινη

plasticine life by mavrosjr


Σ αγαπω για το μπλε σου χρωμα
που ενωνει τον ουρανο
με το γηινο παθος μου
σ αγαπω για για την τολμη σου
οταν καθε φορα εξω
απ τα νερα σου βγαινεις
για μενα, καθως προσεύχομαι
για σενα,
ατενιζοντας τον Ηλιο μας.

Τρίτη, Απριλίου 11, 2006

ατιτλο


Να ανοιξουνε οι ουρανοι
να βρεχει ανθρωπους σαν εσενα
Τα χερια μου να μουλιασουν
απο μια αγκαλια θυελλα